Amaç: Propofol, anestezi indüksiyonu, idamesi ve sedasyonda sık kullanılan bir anestezik ajandır. En önemli yan etkisi enjeksiyon ağrısı ve hemodinamik yan etkileridir. Yeni bir formul olan propofol lipuro ile enjeksiyon ağrısının azaldığı belirtilmektedir. Çalışmamızda subanestezik dozda propofol ile propofol lipuronun enjeksiyon ağrısı ve hemodinamik yanıt üzerine etkileri karşılaştırılmıştır.
Gereç ve Yöntem: Çalışmaya dahil edilen 150 hastanın yarısına 2 mL % 1 propofol (Grup P) diğer yarısına da 2 mL % 1 propofol lipuro (Grup PL) 1mL sn-1 hızında verildi. Beşinci sn’de ağrı skorları ve hemodinamik bulgular kaydedildi.
Bulgular: Grup P’deki hastaların hepsi enjeksiyon ağrısı duyarken, Grup PL’de 17 hasta (% 22,7) hiç ağrı duymadı. Şiddetli ağrı duyan hasta sayısı Grup P’de 44 (% 58,7), Grup PL’de ise 20 (% 26,7) idi (p=0.001). Hemodinamik yanıt her iki grupta benzerdi.
Sonuç: Propofol lipuro, daha az enjeksiyon ağrısına neden olması nedeniyle propofole tercih edilebilir.

Anahtar kelimeler: Propofol, Propofol lipuro, ağrı

Amaç: Çalışmamızda, roküronyum ve atraküryum kullanımında, neostigminle antagonizasyon ve klinik gözlem ile ekstübasyon sonrası rezidüel kürarizasyonu karşılaştırmayı amaçladık.
Gereç ve Yöntem: Elektif abdominal histerektomi operasyonu planlanan ASA I-II grubundan 65 olgu randomize olarak roküronyum 0.6 mg kg-1 (Grup R) veya atraküryum 0.5 mg kg-1 (Grup A) gruplarına dahil edildi. Operasyon bitiminde tüm olgularda neostigminle antagonizasyon ve klinik gözlem kriterlerine göre ekstübasyon yapıldı. TOF değerleri, ekstübasyonda ve sonrasında 1., 3., 5. ve 10. dk.’larda, operasyon ve anestezi süreleri; toplam fentanil, kas gevşetici ve neostigmin dozları kaydedildi.
Bulgular: Demografik özellikler; operasyon ve anestezi süreleri; kullanılan toplam fentanil ve neostigmin dozu iki grupta benzerdi. Klinik gözleme göre ekstübe edilen olguların hepsinde ekstübasyon TOF oranı < 0.7 bulundu. Grup R’de TOF değeri Grup A’ya göre ekstübasyonda ve ekstübasyon sonrası 1. ve 3. dk. anlamlı olarak düşük (p<0.05) olmakla birlikte, diğer ölçüm zamanlarında aralarında anlamlı fark bulunmadı. Tüm olgularda TOF?0.7 ve ?0.9 değerleri sırasıyla ekstübasyon sonrası 5. ve 10. dk. olarak tespit edildi.
Sonuç: Çalışmamızda TOF monitorizasyonunun rezidüel kürarizasyonu tesbit etmede ve önlemede yararlı bir yöntem olduğu ve neostigminle antagonizasyon sonrası rezidüel blok sıklığının roküronyum veya atraküryumla benzer olduğu sonucuna varıldı.

Anahtar kelimeler: Nöromusküler blok, monitorizasyon, rezidüel kürarizasyon, roküronyum, atraküryum

Hastane dışı kardiyak arrest sonrası gelişen serebral hasar, morbidite ve mortalitenin önemli nedenidir. Hipotermi tedavisinin nörolojik prognoz üzerine olumlu etkisi gösterilmiş olmasına rağmen, ülkemizde rutin uygulamaya girmemiştir. Bu çalışmada kurumumuzda kardiyak arrest sonrası spontan dolaşım sağlanmasının ardından endovasküler soğutma ile tedavi edilen üç olgu bildirilecektir. Elli beş yaşında iki erkek ve 46 yaşında kadın üç olgunun ortalama hastaneye geliş süresi 15 dk., spontan dolaşım sağlanma (SDS) süresi 13,3 dk.’dır. Spontan dolaşım sağlandıktan sonra olguların GKS 3 idi ve beyin sapı refleksleri alınamıyordu. Femoral vene endovasküler soğutma kateteri (ALSIUS) yerleştirilerek hedef ısı 33°C olacak şekilde uygulama başlatıldı. Dolaşım kollapsından hipotermi başlangıcına kadar geçen ortalama süre 115 dk.’dır. Olgularımızda ortalama 285 dk.’da hedef ısıya ulaşıldı ve 18 saat bu ısıda izlendikten sonra yenidan ısıtma işlemine başlandı. Normotermi (36°C) 6 saat ortalama ile sağlandı ve komplikasyon gözlenmedi. Olgulara kranyal MR ve elektroensefalografi (EEG) incelemeleri yapıldı. İki olgunun 3. ve 6. ay Modifiye Rankin Skoru (mRS) 1, Glasgow-Pıttsburg Outcome Skoru (GPOS) 5 iken, dirençli myoklonik nöbetleri olan ve kranyal MR’da yaygın hipoksik hasarı tespit edilen üçüncü olgunun 3. ve 6 ay mRS 5, GPOS 2 olarak değerlendirildi. Kardiyak arrrest sonrası endovasküler terapötik hipotermi uygulanabilir ve güvenilir bir tedavi yöntemidir. Tedaviye erken başlanması ve hızlı bir şekilde hedef ısıya ulaşılması tedavinin etkinliği açısından önemlidir.

Anahtar kelimeler: Kardiyak arrest, terapötik hipotermi, endovaskuler soğutma, eksternal soğutma, nörolojik prognoz

KOAH (Kronik Obstrüktif Akciğer Hastalığı) olan hastalarda akut atağa bağlı solunum yetmezliğinde standart tedaviye ilave noninvaziv pozitif basınçlı ventilasyon (NPBV) uygulaması; endotrakeal entübasyon ve mekanik ventilasyon gereksinimini ve ilişkili komplikasyonları azaltır. Helmet, şeffaf, yüze bası uygulamadığı için toleransı daha iyi olan ve NPBV uygulamasında kullanılan ventilatör-hasta bağlantı cihazıdır. Bu olgu sunumunda; KOAH akut atağına bağlı akut solunum yetmezliği tanısı ile yoğun bakım ünitesine alarak helmetle NPBV uyguladığımız üç olgu sunulmuştur. Olguların helmetle takipleri sırasında, oksijenizasyon ve kliniklerinde hızlı iyileşme gözlenirken, PCO2 düzeylerinde daha yavaş seyreden düzelme gözlenmiştir. Bu olgular aracılığıyla, KOAH akut atağında NPBV uygulamasında; helmetle kan gazlarında düzelme sağlanarak başarılı sonuçlar alınabileceği gösterilmiş ve ideal ventilatör-hasta bağlantı seçimi irdelenmiştir.

Anahtar kelimeler: Akut solunum yetmezliği, kronik obstrüktif akciğer hastalığı, noninvaziv pozitif basınçlı ventilasyon, helmet

Gebelerde pandemik İnfluenza A (H1N1-2009) enfeksiyonuna bağlı ciddi komplikasyon geliştiği, hastaneye yatış oranlarının daha fazla olduğu ve bu olgularda oluşan solunum yetmezliği tablosunun tedavisinin çok daha zor olduğu bildirilmiştir. Bu olgu sunumunda konjenital kifoskolyozu olan ve influenza A (H1N1) virüs enfeksiyonu sonrası ciddi pnömoni ve ARDS tablosu gelişen bir gebenin tanı ve tedavi süreci anlatılmaktadır. Yirmi dokuz yaşında, 31 haftalık ikiz gebeye toplum kökenli pnömoni (TKP) ve influenza pnömonisi ön tanılarıyla ampisilin-sulbaktam, azitromisin, oseltamivir ve bronkodilatör tedavisi başlandı. Tedavinin dördüncü gününde genel durumu, bilinci ve arteriyel kan gazı değerlerinde bozulma olması üzerine acil sezaryen uygulandı. Operasyon sonrası solunum yetmezliği devam eden hasta entübe halde yoğun bakım ünitesine alındı. Aralıklı SIMV, PSV-CPAP modlarında takip edildi fakat yeterli solunum hacmi oluşturamadığı görülerek permisif hiperkapni uygulandı. Hasta solunum destek tedavisinin 19. gününde ekstübe edildi. Reanimasyon ünitesine kabulünün 29. gününde şifa ile taburcu edildi.
Hastamız gebelik ve kifoskolyoz nedeniyle pandemik İnfluenza A (H1N1-2009) enfeksiyonu için yüksek risk grubundaydı. Erken hospitalizasyon, antimikrobiyal tedavi ve uygun solunumsal destek tedavisinin mortaliteyi engellediğini düşünmekteyiz.

Anahtar kelimeler: İnfluenza A virüsü H1N1 alt tip, gebelik, solunum yetmezliği

Miyastenia gravis, postsinaptik asetilkolin reseptörlerine karşı antikor gelişimiyle karakterize otoimmün bir hastalıktır. Hastalarda nondepolarizan kas gevşeticilere karşı duyarlılık artmıştır. Sugammadeks, roküronyum ve veküronyum gibi steroid yapılı nondepolarizan kas gevşeticileri seçici şekilde bağlayarak, etkilerini kaldırmak üzere tasarlanmış yeni bir ilaçtır. Bu makalede kas gevşetici olarak 0.6 mg kg-1 roküronyum kullanılan miyastenia gravisli bir olguda, kas gücünün geri dönüşünü sağlamada 4 mg kg-1 sugammadeks kullanımı sunulmuştur.

Anahtar kelimeler: Miyastenia gravis, sugammadeks, roküronyum