Hastane enfeksiyonları, günümüzde dünyanın en önemli sağlık sorunlarından biri haline gelmiştir. Anestezi pratiğinde enfeksiyon kontrolüne yönelik yayınlanan rehberlerde sağlık kuruluşlarının enfeksiyonu engellemeye yönelik uygulamalar yapma zorunluluğu bulunmaktadır. Anestezi ekipmanı, mikroorganizmaların kontaminasyonunda potansiyel bir vektör olup, ilaçların ve ekipmanın uygun saklanması, hazırlanması, bakımı ve dikkatli temizlenmesi hastanın enfeksiyon riskini azaltır.

Anestezist, ameliyathanede en güvenli koşulların sağlandığından emin olmalı ve potansiyel patojenlere karşı hastaları korumalıdır. Önlemlerin amacı organizmaların hastalar arasında veya anestezist ile hasta arasında geçişini engellemek ve anestezistler için bunu anestezi pratiğinin günlük uygulaması haline getirmektir.

Anahtar kelimeler: Anestezi, ekipman, sterilizasyon

Amaç: Organik fosfor zehirlenmelerindeki klinik bulgular muskarinik reseptörlerin aktivasyonu ile kolinerjik hiperaktivite olarak karşımıza çıksa da nikotinik reseptörler aracılığı ile sempatomimetik hiperaktivite bulguları ve santral etkiler olarak da kliniğe yansıyabilmektedir. Sempatoadrenal sistemin aktive olması immünolojik reaksiyonlar, hemodinamik instabilite gibi istenmeyen sorunların ortaya çıkmasına ve tedavi süresinin uzamasına neden olmaktadır.

Çalışmamızda; asetilkolinesteraz enziminin reaktivatörü pralidoksimin sempatomimetik hiperaktivite üzerine olan etkinliğinin araştırılması amaçlandı.

Gereç ve Yöntem: Wistar türü 17 rat rasgele 2 ayrı gruba ayrıldı. Anestezi uygulaması başladıktan sonra trakeostomi ve arteriya karotis interna kateterizasyonu uygulandı. Grup I’deki (n=9) ratlara 70 mg kg-1 Dichlorvos (DDVP) intraperitoneal (İP) + 10 mg kg-1 İP Atropin, Grup II’deki (n=8) ratlara 70 mg kg-1 İP DDVP + 10 mg kg-1 İP Atropin + 40 mg kg-1 İP pralidoksim yapıldı. Adrenalin, noradrenalin ve dopamin plazma düzeyleri ölçüldü. Katekolamin düzeyleri ve hemodinamik veriler istatistiksel olarak analiz edilerek p<0.05 istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi.

Bulgular: Kan katekolamin düzeylerinin ve hemodinamik verilerin gruplar arası yapılan karşılaştırmalarında istatistiksel olarak anlamlı fark olmadığı görüldü.

Sonuç: Organik fosfor zehirlenmelerinde pralidoksimin kan nikotinik reseptörler aracılığı ile gelişen sempatomimetik hiperaktiviteyi önleyici bir etkisinin olmadığı kanısına varıldı.

Anahtar kelimeler: Organofosfat, katekolamin, pralidoksim, deneysel

Amaç: Kliniğimizde beş yıldır uygulanan, humerusun büyük tüberkülü referans alınarak geliştirdiğimiz yeni bir infraklaviküler brakiyal pleksus bloğu yönteminin sonuçları geriye dönük olarak değerlendirildi.

Gereç ve Yöntem: Yöntemi uygulamış olduğumuz kol, önkol ve el cerrahisi geçiren 121 hastanın anestezi izlem formları geriye dönük olarak incelendi. Hastaların bireysel özellikleri, cerrahi anestezi yeterliliği, ek sedasyon ve analjezi gereksinimi ile kaydedilmiş komplikasyonlar değerlendirildi.

Bulgular: Hastaların % 85’inde bloğun cerrahi anestezi için yeterli olduğu, % 15 hastada ise cerrahi anestezi sağlanamadığı saptandı. Hastaların hiçbirinde pnömotoraks, hemotoraks, Horner Sendromu, vasküler ponksiyona rastlanmadı. İki hastada sekelsiz konvülsiyon geliştiği görüldü.

Sonuç: Humerusun büyük tüberkülü referans alınarak yapılan infraklaviküler brakiyal pleksus bloğu, üst ekstremite cerrahisi uygulanacak hastalarda diğer brakiyal pleksus bloğu yöntemlerine alternatif olabilir.

Anahtar kelimeler: Brakiyal pleksus bloğu, infraklaviküler blok, anestezi yöntemi, rejyonal

Amaç: Çalışmada, inguinal herni onarımında intratekal izobarik levobupivakain ve bupivakainin anestezi kalitesine etkisinin; prospektif, randomize ve çift kör karşılaştırılması amaçlandı.

Gereç ve Yöntem: Hastalara intratekal olarak 3 mL % 0,5 izobarik levobupivakain (LB Grubu, n=18) veya bupivakain (B Grubu, n=18) uygulandı. Duyusal blok pinprik testiyle, motor blok modifiye Bromage skorlamasıyla değerlendirildi. İki grubun anestezi özellikleri ve hemodinamik verileri karşılaştırıldı.

Bulgular: Levobupivakain grubunda 5 (% 27,7) ve bupivakain grubunda 4 (% 22,2) olguda motor blok gelişmesine karşın, duyusal bloğun yetersizliği nedeniyle çalışmadan çıkarıldı. Duyusal blok başlama zamanı [10 (4-20) ve 7,5 (4-20) dk.], motor blok başlama zamanı [3 (2-7) ve 4 (2-11) dk.], iki segment gerileme zamanı [125 (87-187) ve 125 (86-152) dk.] ve duyusal blok süresi [200 (100-427) ve 272 (90-415) dk.] LB ve B grubunda benzerdi. Ancak motor blok süresi B Grubunda LB Grubuna göre uzamış bulundu [316 (150-387) ve 248 (140-360) dk., p<0.05]. Spinal anestezi sonrası iki grupta ortalama arter basıncı ve kalp atım hızı değerlerinde hafif azalma gözlendi. Ortalama arter basıncı LB Grubunda 6., 8. ve 12. dk.’da daha düşüktü (p<0.05). Her iki grupta atropin ve efedrin gerektiren hemodinamik değişiklik olmadı.

Sonuç: Çalışmamızda, inguinal herni onarımında intratekal levobupivakain ve bupivakain uygulamalarında, motor blok süresi dışında benzer duyusal blok özellikler saptandı. Bununla birlikte, motor blok gelişen ancak duyusal blok gelişmeyen hastaların insidansı dikkate alınmalıdır. Bu hastaların anestezi özelliklerinin, her iki lokal anesteziğin hipobarik karakter kazanmasına bağlı olabileceği, bu nedenle supin pozisyondaki hastada yeterli duyusal blok olmadan motor bloğa neden olabileceğini düşünmekteyiz.

Anahtar kelimeler: Spinal anestezi, lokal anestezikler, levobupivakain, bupivakain

Amaç: Bu çalışma, hem anksiyolitik premedikasyonun  hem de preemptif analjezinin postoperatif analjezik tüketimi üzerine olan etkisinin değerlendirilmesi amacıyla planlandı.

Gereç ve Yöntem: Çalışmaya total abdominal histerektomi planlanan 25-60 yaş arası ASA I-II, toplam 90 hasta alınması planlandı. Olgular üç guruba ayrıldı. Grup D’deki olgular; operasyondan önceki gece ve operasyondan 1 saat önce oral 10 mg diazepam, Grup T’deki olgular; operasyondan önceki gece oral 10 mg diazepam ve operasyondan 1 saat önce oral 10 mg diazepam ile 50 mg tramadol, Grup P’dekiler ise, operasyondan önceki gece ve operasyondan 1 saat önce oral plasebo aldı.

Postoperatif, tüm olgulara meperidin kullanılarak HKA cihazı ile iv analjezi uygulandı. Kalp atım hızı, ortalama arter basıncı, ağrı ve sedasyon skorları, ek analjezik miktarı, analjezik istek sayıları ve yan etkiler izlendi.
Bulgular: Postoperatif birinci saatte VAS değerleri, kullanılan meperidin miktarı ve HKA cihazından kaydedilen istek sayıları, ek analjezik miktarı tramadol + diazepam alan olgularda, diazepam ve plasebo alan olgulardan daha düşüktü. Diazepam alan olgularda da toplam meperidin miktarı, istek sayıları, ek analjezik miktarı plasebo grubuna göre daha azdı. Olguların hiçbirinde yan etki gözlenmedi.

Sonuç: Cerrahi girişim sonrası şiddetli ağrı beklenen operasyonlarda, hem diazepamın anksiyolitik etkisinin hem de tramadolun preemptif analjezik etkisinin; postoperatif ağrı üzerine etkili olduğu ve her iki ajanın postoperatif kullanılan analjezik miktarını, yan etki sıklığında artışa neden olmaksızın azalttığı saptandı.

Anahtar kelimeler: Diazepam, tramadol, preemptif analjezi, postoperatif analjezik tüketimi

Amaç: Normal ve zor hava yolu simülasyonunda Airtraq ile Macintosh laringoskopların entübasyon etkinliklerinin karşılaştırılmasını amaçladık.

Gereç ve Yöntem: Çalışmaya, 20–55 yaş arası, elektif cerrahi girişim planlanan, ASA I-II, 200 hasta alınması planlandı. Olgular rasgele 4 gruba ayrıldı. Grup A’daki olgular (n=50) Airtraq kullanılarak, Grup AK’deki olgular (n=50) Airtraq ve servikal kolar kullanılarak, Grup M’deki olgular (n=50) Macintosh laringoskop kullanılarak ve Grup MK’deki olgular (n=50) Macintosh laringoskop ve servikal kolar kullanılarak entübe edildi. Tüm olgularda; laringoskopların ağız içerisine yerleştirme süresi, larenksin görüntülenme süresi, entübasyon tüpünün yerleştirilme süresi ve toplam entübasyon süresi, bağımsız bir gözlemci tarafından kaydedildi. Tüm olguların entübasyon başarı oranı, entübasyon güçlük skoru ve kullanıcı performans değerleri ile, izlenen komplikasyonlar kaydedildi.

Bulgular: Laringoskopların ağız içi yerleştirme süreleri Grup A ve M’de, Grup AK ve MK’ye göre daha kısaydı ve bu fark istatistiksel olarak anlamlıydı (p<0.05). Toplam entübasyon süresi Grup A ve M’de, Grup AK ve MK’ye göre daha kısaydı ve bu fark istatistiksel olarak anlamlıydı (p<0.05). Grup A ve M’de diğer gruplara göre entübasyon güçlük skorlarında istatistiksel olarak anlamlı bir azalma saptandı (p<0.05). Bu azalma Grup A’da en azdı ve Grup M ile karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptandı (p<0.05). Grup A’da kullanıcı performans değerlendirmesi diğer gruplara göre daha yüksekti ve bu fark istatistiksel olarak anlamlıydı (p<0.05). Grupların hiçbirinde komplikasyon gözlenmedi.

Sonuç: Airtraq’ın; hem normal, hem de zor hava yolunda Macintosh laringoskopa göre daha üstün entübasyon koşulları sağladığı ve bu nedenle anestezi pratiğinde daha da sık kullanılabileceği kanısındayız.

Anahtar kelimeler: Airtraq, macintosh, normal hava yolu, zor hava yolu

Anestezi uygulaması sırasında hızlı ve ilerleyici ateş yükselmesi, başta malign hipertermi olmak üzere pek çok durumu akla getirir. Bu sunuda bir kliniğe ait 3 olguda anestezi uygulaması sırasında ve sonrasında, diğer kliniğe ait 5 olguda ise anestezi sonrası ilerleyici olarak yükselen ateş nedeninin irdelenmesi amaçlanmıştır.

Anahtar kelimeler: Hipertermi, genel anestezi