Amaç: İmmuno-inflamatuvar mediyatörlerin aktive olmasıyla açığa çıkan serbest oksijen radikallerinin (SOR) hemorajik şokun geç döneminde multipl organ yetmezliğine neden olduğu ileri sürülmektedir. Çalışmamızda; serbest radikal toplayıcı özellikleri olan antioksidan ajanlardan biri olarak kabul edilen N-asetilsistein (NAS)’in etkinliğinin araştırılması amaçlandı.
Gereç ve Yöntem: On altı adet Winstar türü erişkin erkek rat rasgele 2 gruba ayrıldı. Mekanik ventilasyon desteği altındaki ratların tümünden 15 dk.’lık bir süre içinde hemorajik şok modeli oluşturuldu. Altmış dk.’lık hemorajik şok dönemi sonrasında ortalama arteryel basınç 80-90 mmHg oluncaya dek I. Gruptaki ratlara otolog kan transfüzyonu ve kristalloid infüzyonu yapılırken, II. Gruptaki ratlara otolog kan transfüzyonu ve kristalloid infüzyonu ile aynı anda 150 mg kg-1 dozunda N-asetilsistein IV olarak verildi. Bir saatlik sürenin sonunda şok dönemi öncesinde ve sonrasında alınan tüm kanlardan malondialdehit (MDA), superoksit dismutaz (SOD) ve katalaz (KAT) tetkikleri yapıldı.
Bulgular: SOD, KAT ve MDA analizlerinin başlangıca göre olan değişimleri ve bu değişimlerin gruplar arasındaki karşılaştırmaları yapıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı.
Sonuç: OAB’ın 50–55 mmHg arasında tutulduğu kompansatuvar hemorajik şok modelinde SOR’da yükselme saptanmadığı ve bu deneysel modelde NAS’ın koruyucu etkinliğinin olmadığı görüldü.

Anahtar kelimeler: Hemorajik şok, serbest oksijen radikalleri, N-asetilsistein

Amaç: Bu çalışmada, laparoskopik kolesistektomi yapılan hastalarda bupivakain ile levobupivakainin subdiyafragmatik kateterden uygulanmasının postoperatif analjeziye etkilerinin karşılaştırılması hedeflendi.
Gereç ve Yöntem: Çalışma; ASA I-II grubundan toplam 60 olgu üzerinde prospektif ve kontrollü araştırma olarak planlandı. Kateter subdiyafragmatik bölgeye safra kesesinin çıkarılmasından sonra yerleştirildi. Olgular rasgele 3 gruba ayrıldı. Birinci gruba % 0,125’lik levobupivakain (Grup L), ikinci gruba % 0,125’lik bupivakain (Grup B), üçüncü gruba % 0,9’luk izotonik sodyum klorür solüsyonu (Grup K), 20 mL’lik bölünmüş dozlar halinde (toplam 100 mL) 6 saat ara ile kateterden bolus olarak uygulandı. Hasta kontrollü analjezi yöntemi ile meperidin uygulandı.
Bulgular: Postoperatif 2. ve 48. saatte VAS değerleri; Grup L’de Grup K’ya göre daha düşük saptandı. Postoperatif 2., 4., 6., 12., 24. ve 48. saatte VAS değerleri Grup B’de Grup K’ya göre daha düşük bulundu. Postoperatif omuz ağrısı görülen olgu sayısı Grup L’de 3, Grup B’de 9 ve Grup K’da 12 idi (p<0.05). Postoperatif dönemde kullanılan ek meperidin miktarı Grup B’de Grup K ve Grup L’ye göre anlamlı olarak daha azdı (p<0.05). Diklofenak miktarı ise Grup L ve B’de Grup K’ya göre düşük bulundu (p<0.05).
Sonuç: Levobupivakain postoperatif analjezide etkili olmakla birlikte, etkisinin bupivakaine göre daha geç başladığı görüldü. Sonuç olarak; laparoskopik kolesistektomide subdiyafragmatik kateter ile lokal anestezik verilmesinin, postoperatif ağrı tedavisinde etkili ve güvenilir bir yöntem olabileceği kanısına varıldı.

Anahtar kelimeler: Laparoskopik kolesistektomi, kateter, levobupivakain, bupivakain, postoperatif ağrı

Amaç: Anesteziye ve cerrahiye ait endişeler, operasyonu ve postoperatif iyileşmeyi olumsuz etkiler. Bu çalışmada operasyon veya sedasyon için anestezi polikliniğine başvuran hastalara anestezi hakkındaki bilgi ve endişelerinin ortaya konulması amacıyla bir anket düzenlenmiştir.
Gereç ve Yöntem: Anestezi polikliniğine başvuran hastalardan 16 soruluk bir anket formunu doldurmaları istendi. Yaşları 18-95 arası toplam 1000 olguya uygulanan anketi çeşitli nedenlerden dolayı 86 hasta tamamlayamadı. Sonuçlar 914 olgu üzerinden değerlendirildi. İki bölümden oluşan anketin birinci bölümü yaş, cinsiyet, eğitim durumu, meslek, önceki anestezi deneyimi ve alerji öyküsü sorularından oluşan kişisel bilgiler içerirken, ikinci bölümde çoktan seçmeli anestezi soruları yer aldı. İkinci bölüm sorularıyla olguların anestezi doktorunun işlevleri, görev yerleri, anestezi yöntemleri hakkındaki bilgileri ve endişeleri sorgulandı.
Bulgular: Ankete katılanların eğitim durumu sorgulanmasında en fazla yüzdeyi % 25,5 ile üniversite mezunları oluşturdu. Meslek sorgulamasında % 24,7 memur, % 19,1 ev hanımı, % 19,1 emekli şeklinde saptandı.
İkinci bölüm sorularıyla olguların anestezi doktorunun işlevleri, görev yerleri, anestezi yöntemleri hakkında yeterli bilgiye sahip olmadıkları bulunurken, endişelerin kadın ve genç hasta grubunda yoğun olduğu saptandı.
Sonuç: Hastalarımızın büyük kısmının anestezi bilimi hakkında eksik bilgiye sahip olduğu saptanmıştır. Hastalara daha çok zaman ayırarak sözel veya yazılı bilgilendirme yapılmasının doğru olacağını düşünüyoruz.

Anahtar kelimeler: Anesteziyoloji, anket

Amaç: Çalışmamızda, morbid obez hastalarda ideal veya gerçek vücut ağırlığına göre uygulanan rokuronyumun farmakodinamik etkisinin araştırılması ve obez olmayan hastalarla karşılaştırılması amaçlandı.
Gereç ve Yöntem: Anestezi uygulaması sırasında 16 morbid obez (vücut kütle indeksi (VKİ) >40 kg m–2) ve 8 normal kilolu (VKİ <30 kg m–2, kontrol grubu) olguya, rokuronyum 0,6 mg kg–1 intravenöz olarak uygulandı. Rokuronyum dozu morbid obez olguların 8’inde gerçek vücut ağırlığı (GVA grubu); 8’inde ideal vücut ağırlığına göre (İVA grubu) hesaplandı. Üç grubun nöromusküler blokaj özellikleri karşılaştırıldı.
Bulgular: Rokuronyumun ortanca etki başlama süresi, İVA grubunda, GVA ve kontrol grubuna göre anlamlı uzun (210’a 80 ve 105 sn, sırasıyla; p<0.05); klinik etki süresi ise anlamlı kısa bulundu (28’e 66 ve 42 dk, sırasıyla; p<0.05). Derlenme indeksi açısından üç grup arasında anlamlı farklılık saptanmadı (3,5’e 4,5 ve 2,5 dk; p>0.05).
Sonuç: Morbid obez olgularda rokuronyum ideal vücut ağırlığına göre uygulandığında, gerçek vücut ağırlığı ve normal kilolu olgulara göre etki başlama süresi daha uzun ve klinik etki süresi daha kısa olarak saptandı. Bu nedenle, geçirilecek operasyon tipi ve süresi yanında, her zaman daha hızlı etki başlama süresi gereksinimi nedeni ile morbid obez olgularda ideal ve gerçek vücut ağırlığı arasında bireysel bir doza gereksinim olduğu dikkati çekmektedir.

Anahtar kelimeler: Morbid obezite, rokuronyum, nöromusküler monitörizasyon

Amaç: Bu çalışmanın amacı Türkiye’nin kuzey batısında yer alan Zonguldak şehrinde Zonguldak Karaelmas Üniversite Hastanesi Acil Servisi’ne başvuran akut zehirlenme olgularını bireysel, nedensel ve klinik özelliklerine göre değerlendirmektir.
Gereç ve Yöntemler: Zonguldak Karaelmas Üniversite Hastanesi Acil Servisi’ne başvuran (Mart 2003-Aralık 2006) 295 akut zehirlenme olgusu geriye yönelik değerlendirildi.
Bulgular: Acil servise başvuran 4166 hastadan 295’i zehirlenme olgusu idi. Zehirlenme olgularının % 67,5’i kadındı. Yaş ortalaması 22,5±15,9 idi. Zehirlenen olguların mevsimsel dağılımında yaz mevsiminde yoğunluk olduğu gözlendi (% 29,8). İntihar amaçlı zehirlenme, olguların çoğunluğunda başlıca etiyoloji olarak gözlendi (% 59,7). Tıbbi ilaçlar zehirlenmelerin başlıca nedeni idi (% 63,7).Bunu korozivler (% 12,9), karbon monoksit (% 10,2), organofosfatlı insektisidler (% 5,8), mantar (% 3,4), alkol (% 1,36) ve fare zehiri (süpervarfarinler) (% 0,3) izledi. Olguların % 21,4’ü yalnızca sertralin ile zehirlenmişti. Zehirler başlıca gastrointestinal sistem yolu ile alınmış idi (% 87,8). Olguların % 59,7’si hastanede yatarak tedavi aldı. Hastanede ortalama yatış süresi 2,8±5,0 gün idi. Yoğun bakıma alınma oranı % 58,6 idi. Mortalite oranı % 2,7 idi. Karbon monoksit en sık ölüm nedeniydi. 282 olgu sekelsiz taburcu edilirken 5 olgu sekel ile taburcu edildi.
Sonuç: İntihar amaçlı ve kaza ile ortaya çıkan zehirlenmeler; etiyolojik, bireysel ve klinik farklılıklara sahiptir. Bu farklılıkların acil servis ve reanimasyon bölümlerinde çalışanların eğitiminde tartışılmasının gerektiği düşüncesindeyiz.

Anahtar kelimeler: Akut zehirlenme, etiyoloji, geriye yönelik

Vankomisine dirençli enterokok (VRE) kritik hastalarda epidemiye yol açan mikroorganizmalardır. Yazıda, yoğun bakım ünitemizde (YBÜ) gelişen VRE kolonizasyonu sunulmaktadır.
Yıllık izinler nedeniyle hemşire yetersizliğinin yaşandığı dönemde bir travma olgusundan alınan iki hemokültürün birinde VRE üredi. Tüm olgulardan ve personelden rektal sürüntü örnekleri alındı. 10 olgudan alınan rektal sürüntü örneklerinin 6’sında vankomisine dirençli Enterococcus Casseliflavus üredi. Üremeler tanımlandığı anda tüm olgularda sıkı temas izolasyonu sağlandı ve bariyer önlemleri alındı. Üreme olmayan 4 olgu ayrı bir YBÜ’ne nakledildi. Olguların 5’inde VRE a bağlı infeksiyon bulgusu olmaması nedeniyle üremeler kolonizasyon olarak değerlendirildi. Yoğun bakımda çalışan personelin sürüntü örneklerinde VRE saptanmadı. VRE(+) olan olgulardan 2’si primer patolojileri nedeniyle kaybedildi. VRE(+) olan 4 olgunun YBÜ tedavisi 14 gün devam etti. Bu sürede YBÜ’ne hasta kabul edilmedi. İnfeksiyon kontrol programının sürekli uygulanması ile salgın kontrol altına alındı.
Uzun YBÜ’de yatış süresi, hemodiyaliz, hemşire sayısında yetersizlik VRE gelişimi için risk faktörleridir. VRE geçisi çalışanların elleri ile gerçekleşmektedir. Bu salgının yaz aylarında hemşire sayısındaki azlığa bağlı olabileceğini düşünüyoruz.

Anahtar kelimeler: Vankomisin dirençli enterokok, yoğun bakım ünitesi, infeksiyon kontrolü

Santral venöz kateterizasyon, genellikle miyokard fonksiyon bozukluklarında ve majör kanama gibi durumlarda kullanılmaktadır. Pnömomediyastinum, santral venöz kateterizasyonda ender görülen bir komplikasyondur. Bu sunuda yinelenen santral venöz kateterizasyon girişimleri sonrasında gelişen ve fark edilmemiş pnömomediyastinum nedeniyle radyografik kontrolün önemini vurgulamak istedik.

Anahtar kelimeler: Santral venöz kateterizasyon, pnömomediyastinum, akciğer radyografisi