Kardiyak arrest geçiren ve kardiyopulmoner resüsitasyon uygulananların kognitif süreçler yaşayabileceği, bazı kişilerin ise arrest süresince yaşadıkları olayları bilincin varlığını gösterecek şekilde ve doğru olarak anlatabildikleri saptanmıştır. Kardiyak arresti yaşayanların büyük bir bölümünde genellikle iyi bir yaşam kalitesi bulunmamakla birlikte; arrestten hemen sonra başlayarak davranışsal, kognitif ve emosyonel bozukluklar ile posttravmatik stres bozukluğu olabileceği birçok çalışmada gösterilmiştir. Ayrıca, ölüme yakın deneyimlerin yaşanmasının psikolojik açıdan uzun süreli koruyucu etkiler gösterdiği de saptanmıştır. Yakın zamanda yapılmış olan çalışmalarda, kardiyak arrest geçiren hastalarda depresyon, post-travmatik stres bozukluğu, emosyonel veya diğer kognitif bozukluklarının olup olmadığının eğitimli profesyonel sağlık personeli tarafından izlenebilmesi ve uygun şekilde tedavi edilmeleri önerilmektedir.

Anahtar kelimeler: Kardiyak arrest, kognitif fonksiyonlar, post travmatik stres bozukluğu, ölüme yakın deneyimler

Amaç: Anksiyete, tanım olarak sıkıntı ve üzüntü hissidir. Anksiyete nöbetlerini çevresel ve fiziksel nedenler tetiklemektedir. Rejyonal anestezi yöntemleri analjezi ve anestezi amacı ile kullanılabilir. Uygulama sırasında ve/veya sonrasında oluşabilecek komplikasyonlar bu yöntemleri uygulayan kişilerde anksiyete nedeni olabilir. Çalışmamızın amacı, uygulayıcının rejyonal anestezi uygulamadan önce anlık anksiyetesini ölçebilmek, varsa hasta ve yöntemle ilişkilendirebilmektir.
Gereç ve Yöntem: Çalışmaya etik kurul izni alındıktan sonra, anesteziyoloji ve reanimasyon kliniklerinde çalışan anestezi kliniği asistan ve uzman doktorları gönüllülük esası ile dahil edildi. Cinsiyetleri, anestezi deneyim süreleri, rejyonal anestezi ile ilgili eğitim alıp almadıkları, daha önce rejyonal anestezi yöntemlerinden herhangi birini uygulayıp uygulamadıkları, uyguladılarsa kaç kez uyguladıkları soruldu. Beş ölçekli skala ile rejyonal anestezi uygularken huzursuzluk duyup duymadıkları sorgulandı (1=Hiç, 2=Çok az, 3=Orta, 4=Fazla, 5=Çok fazla). Uygulayıcının anksiyete düzeylerinin ölçümü için Süreksiz(Anlık) Durumluk Kaygı Envanteri (STAI) kullanıldı. En yüksek puan 80, en düşük puan ise 20’dir ve ? 45 kaygılıdır.
Bulgular: STAI anestezi deneyimi 0-35 ay arasında giderek azalma gösterirken, 36-107 ay arasında artmakta, 108. aydan sonra yeniden azalmaktadır. Tüm rejyonal anestezi yöntemlerinde uygulama sayısı arttıkça STAI azalmaktadır.
Sonuç: Anestezi deneyimi arttıkça rejyonal anestezi uygulayıcısı ve/veya uygulatıcısı olmak STAI’yi yükseltmekte, rejyonal anestezi yöntemlerini uygulama sayısı arttıkça STAI azalma göstermektedir.

Amaç: Kraniyotomi uygulanan olgularda esmolol infüzyonunun; perioperatif hemodinamik değişikliklerin kontrolüne, tüketilen fentanil miktarına ve derlenme üzerine etkileri araştırıldı.
Gereç ve Yöntem: Kırk olgu rasgele iki gruba (esmolol grubu, kontrol grubu) ayrıldı. Esmolol grubunda, esmolol 500 µg kg-1 yükleme dozundan sonra 100 µg kg-1 dk-1 infüzyon başlandı, ekstübasyondan 5 dk. sonra infüzyon durduruldu. Operasyon süresince olguların hedef ortalama arter basıncı 90-110 mmHg olacak şekilde fentanil 0,015-0,05 µg kg-1 dk-1 infüzyonu uygulandı. Ortalama arter basıncı ve kalp atım hızı değerleri, toplam fentanil tüketimi, fentanil infüzyonunda yapılan değişikliklerin sayısı, ekstübasyon sonrası Aldrete derlenme skorunun 9 olma süresi kaydedildi.
Bulgular: Esmolol uygulanan olgularda, perioperatif dönemde kalp atım hızı ve ortalama arter basıncının daha iyi kontrol edildiği gözlendi. Esmolol grubunda tüketilen toplam fentanil miktarı ve fentanil infüzyon hızında yapılan değişikliklerin sayısı ile ekstübasyon sonrası Aldrete derlenme skorunun 9 olma süresi kontrol grubuna göre anlamlı derecede düşüktü.
Sonuç: Kraniyotomi uygulanan hastalarda esmolol infüzyonunun hemodinamik stabilitenin korunmasında, fentanil tüketiminin azaltılmasında ve buna bağlı olarak erken postoperatif derlenmenin sağlanmasında yararlı ve güvenli bir yöntem olduğu kanısına varıldı.

Anahtar kelimeler: Esmolol, fentanil, kraniyotomi, hemodinami

Amaç: Bu çalışmanın amacı, yoğun bakım hemşirelerinin ventilatör ilişkili pnömoniden (VİP) korunmada kanıta dayalı bilgilerinin değerlendirilmesidir.
Gereç ve Yöntem: Çalışmada, çalışanların yaşı, cinsiyeti, görevi, yoğun bakım çalışma yılı deneyimi, çalıştıkları yoğun bakımın yatak sayısı kaydedildikten sonra, yoğun bakım hemşirelerinin VİP’den korunmada bilgilerinin değerlendirildiği çoktan seçmeli soruların yer aldığı bir anket kullanılmıştır.
Bulgular: Çalışmaya 137 hemşire katılmıştır. Katılımcıların % 80,3’ü entübasyon için oral yolun önerildiği bilgisinin doğruluğunu onaylamıştır. Katılımcıların % 63,5’i ventilatör devresinin her yeni hastada değiştirilmesi gerektiğini bilmektedir. Nemlendirici tipinin ısı ve nem değiştiricili olmasının önerildiğini katılımcıların % 63,5’i, nemlendirici değişikliğinin 48 saatte yapılması gerektiğini ise katılımcıların % 64,2’si bilmektedir. Katılımcıların % 74,5’i aspirasyon için kapalı sistemin önerildiğini ve yalnızca % 27,0’si her yeni hastada değiştirilmesinin gerektiğini bilmektedir. Katılımcıların % 29,2’si, % 41,6’sı sırasıyla subglottik drenajın ve hareketli yatakların VİP insidansını azalttığının farkındadır ve % 68,7’si yarı oturur pozisyonunun önerildiğini bilmektedir.
Sonuç: Yoğun bakım hemşirelerinin VİP’den korunma ile ilgili bilgilerinde eksiklikler olduğu görülmüştür. Yoğun bakım hemşirelerinin VİP’den korunmada daha iyi bilgili olmaları ve korumaları için devamlı eğitim programlarına gereksinim vardır.

Amaç: Bu çalışmada amacımız, propofol ve tiyopental sodyumun anestezi indüksiyonu ve entübasyona refleks yanıtta, bölgesel serebral oksijen satürasyonu (SvO2) üzerine etkilerinin “Near Infrared Spectroscopy” (NIRS) kullanılarak karşılaştırılmasıdır.
Gereç ve Yöntem: Hastalar anestezi indüksiyonu öncesi randomize edildi. Propofol grubu (Grup P) ve tiyopental sodyum grubu (Grup T) olarak iki gruba ayrıldı. Grup P’de (n=15) olgulara 2 mg kg-1 propofol, 2 µg kg-1 fentanil, 1 mg kg-1 lidokain, Grup T’de ise (n=15) 5 mg kg-1 tiyopental sodyum, 2 µg kg-1 fentanil, 1 mg kg-1 lidokain iv uygulandı. Her iki grup olguya da kas gevşetici olarak 0,5 mg kg-1 roküronyum bromür iv verildi. Olguların hemodinamik ve SvO2 değerleri üç ayrı zamanda incelendi. T1; uyanık, supin pozisyonda ve oda havasında solurken, T2; indüksiyon sonrası % 50 oksijen ve % 50 hava karışımı maskeyle soluturken (ET CO2: 32–35 mmHg), T3; endotrakeal tüpün kafının şişirilmesinden 30 saniye sonra. Tüm hemodinamik veriler ve NIRS ile bölgesel SvO2 değerleri kaydedildi.
Bulgular: Grup T’de hem sağ hem de sol SvO2 değerlerinin yinelenen ölçümleri arasında (T1,T2,T3) istatistiksel olarak anlamlı artış saptandı (sırasıyla sağ ve sol p=0.003, p< 0.001). Grup P’de ise SvO2 değerlerinde gözlenen artış istatistiksel olarak anlamlı değildi. İki grup arasında T1, T2 ve T3 dönemlerinde SvO2 değerleri açısından fark saptanmadı.
Sonuç: Çalışmamızda NIRS kullanarak elde edilen SvO2 değerlerinin Grup T’de yüksek bulunmasının nedeni olarak, tiyopental sodyumun serebral metabolik hızı daha fazla baskılamasının veya propofolün serebral kan akımını serebral metabolik hıza oranla daha fazla azaltmış olabileceğinin rolü olduğu düşünüldü. Bu bulgular ışığında biz tiyopental sodyumun serebral koruma gerektiren olgularda propofole göre daha uygun indüksiyon ajanı olabileceğini düşünmekteyiz.

Anahtar kelimeler: Propofol, tiyopental sodyum, near infrared spectroscopy

Akut miyokard infarktüsü sonrası gelişen ventriküler septal rüptür ender görülen ama erken tanı ve tedavi gerektiren, yaşamı tehdit eden bir komplikasyondur. Bu sunumda infarktüs sonrası gelişen ventriküler septal rüptürün erken cerrahi onarımı ve koroner arter bypass greftleme uygulanan bir hastada, gözden geçirilmiş literatür bilgilerinin ışığında, anestezi yönetimimiz anlatılmaktadır.