Streptococcus pneumoniae’de penisilin direncinin penisilin bağlayan protein (PBP)’lerdeki değişikliklere bağlı olmasına karşın klinikte beta-laktamaz inhibitörlü beta-laktam kombinasyonları bu bakteriye bağlı infeksiyonlarda önerilen antibiyotikler arasındadır. Bu araştırmada tek başına ampisilin (Amp) ile ampisilin ve sulbaktamın (Sulb) farklı konsantrasyonlarını içeren kombinasyonların penisiline duyarlı, orta ve yüksek düzeyde dirençli S.pneumoniae suşlarına karşı zamana bağlı bakterisidal aktivitelerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Kombinasyonların zamana bağlı etkinliği penisiline duyarlı (n=3), orta (n=3) ve dirençli (n=3) S.pneumoniae suşlarında “Zamana Bağlı Öldürme Eğrisi” yöntemi ile araştırılmıştır. Suşların penisilin ve Amp için Minimum ‹nhibitör Konsantrasyon (M‹K) değerleri E-test ile belirlenmiştir. Çalışmada Amp 60  µg/ml+Sulb 15  µg/ml, Amp 30  µg/ml+Sulb 15  µg/ml, Amp 10  µg/ml+Sulb 5  µg/ml, Amp 10  µg/ml+Sulb 10  µg/ml, Amp 2  µg/ml+Sulb 2  µg/ml, Amp 2  µg/ml+sulb 1 µg/ml kombinasyonları ile tek başına ampisilinin 30, 10 ve 2  µg/ml konsantrasyonları denenmiştir. Zamana bağlı bakterisidal etkinin belirlenmesinde 0, 4, 8 ve 24. saatlerde antibiyotik içeren ve kontrol tüplerinden alınan örnekler sulandırılıp, % 5 koyun kanlı agarda koloni sayımı yapılmıştır. Bakteri sayısında 2 log’luk (102) azalma “sinerji“ olarak tanımlanmıştır. Penisiline duyarlı, orta dirençli ve dirençli S.pneumoniae suşlarının hiç birinde 8 ve 24. saatlerde üreme saptanmamış, 4. saatte üreme saptanan suşlarda ise tek başına Amp ve Amp+Sulb kombinasyonları arasında sinerjik etki yönünden fark gözlenmemiştir. Bu sonuçlara göre, sulbaktamın S.pneumoniae’de ampisilinin etkinliğini artıran bir etkisi olmadığı anlaşılmıştır.

Fatma KALEM, N. Seval GÜNDEM, Bahadır FEYZİOĞLU, Uğur ARSLAN, İnci TUNCER
Selçuk Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi, Mikrobiyoloji ve Klinik Mikrobiyoloji Anabilim Dalı, KONYA

A grubu beta-hemolitik streptokoklar (AGBHS) karakteristik olarak, ciddi nonsüpüratif komplikasyonlar olan akut romatizmal ateş ve akut glomerulonefritin görülebildiği, akut boğaz ve deri infeksiyonlarının başlıca etkenidirler. AGBHS halen penisiline duyarlı olup, makrolidlere karşı dirençte artış görülmektedir.
Bu çalışmaya Mart 2004-Ocak 2007 arasında çeşitli klinik örneklerden izole edilmiş olan 72 AGBHS suşu dahil edilmiştir. Disk difüzyon metodu ile penisilin G, ampisilin, eritromisin, klindamisin, kloramfenikol, tetrasiklin, levofloksasin, vankomisin, linezolid ve telitromisin duyarlılık testi yapılmıştır. Ayrıca E test ile penisilin G ve eritromisin M‹K değerleri saptanmıştır. D-zon (disk difüzyon) test ile eritromisin dirençli suşlarda makrolid direnç fenotipleri araştırılmıştır.
Penisilin G, ampisilin, kloramfenikol, vankomisin, linezolid ve telitromisine tüm AGBHS suşları duyarlı bulunmuştur. Penisilin G ve eritromisinin M‹K50 değerleri sırası ile 0.006 µg/ml ve 0.047 µg/ml; M‹K90 değerleri 0.012 µg/ml ve 0.125 µg/ml bulunmuştur. Diğer antibiyotiklere direnç oranları: tetrasikline % 31 (n=22), eritromisine % 10 (n=7),  klindamisine % 3 (n=2), levofloksasine % 1 (n=1) olarak saptanmıştır. Yedi eritromisin dirençli suşun ikisinde konstitütif MLSB ve beşinde indüklenebilir MLSB fenotipi saptanmıştır. M fenotipi dirence rastlanmamıştır.
Sonuç olarak, hastanemizde AGBHS izole edildiğinde tedavi başarısızlıklarını sınırlandırmak açısından makrolid duyarlılık testlerinin ve D-zon testin yapılmasının faydalı olacağı kanaatine varılmıştır. Diğer antibiyotiklere direnç oranlarının da takip edilmesi AGBHS infeksiyonlarının tedavisiyle ilgili uygun önerilerin oluşturulmasını sağlayacaktır.

Üretritli erkek hastalardan 2002-2006 yıllarında izole edilen kinolon dirençli Neisseria gonorrhoeae (KDNg) suşları bildirilmiştir. Bu süre için ortalama KDNg oranı % 33 (18/54 izolat), penisilin ve tetrasikline dirençli suş  oranları sırasıyla % 62 ve % 61 olarak saptanmıştır. Seftriakson, sefoksitin ve sefuroksime dirençli suş saptanmamıştır. Yüksek direnç oranları nedeniyle, kinolonlar, penisilin ve tetrasiklin gonokok infeksiyonlarının ampirik tedavisinde kullanılmamalıdır.

Anahtar sözcükler: kinolon direnci, Neisseria gonorrhoeae

Acinetobacter baumannii giderek artan antibiyotik direnç oranlarıyla büyük bir sorun oluşturmaktadır. Bu çalışmada hastanemizde 2007 yılında takip edilen hastalardan hastane infeksiyonu etkeni olarak izole edilen 120 A.baumannii suşunun antibiyotik duyarlılıklarının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Suşların 54’ü yara yerinden, 21’i idrardan, 26’sı hemokültürden, 19’u trakeal aspirattan izole edilmiştir. Suşların sıklıkla yoğun bakımlardan gönderilmiş olan örneklerden izole edildiği görülmüştür. Suşlara en etkili antibiyotik % 87 etkinlik oranı ile sefoperazon/sulbaktam olmuş bunu % 76 ile netilmisin, % 65 ile imipenem izlemiştir. Sonuç olarak hastane kaynaklı A.baumannii tedavisi güç infeksiyonlara neden olan bir patojendir ve tedavi antibiyotik duyarlılık sonuçlarına göre planlanmalıdır. Ampirik tedavi yaklaşımı duyarlılık oranları göz önünde bulundurularak yapılan protokollere uygun şekilde yapılırsa direnç gelişim hızı azalacaktır.

Gaziantep Üniversitesi Tıp Fakültesi ?ahinbey Hastanesinde takip edilen hastaların kan, idrar, rektal sürüntü, sonda ucu gibi çeşitli örneklerinden Ekim 2006-Mart 2008 tarihleri arasında 60 vankomisine dirençli enterokok suşu izole edilmiş, bu suşlarda E- test yötemi ile tigesiklinin in-vitro etkinliği araştırılmıştır. 57 vankomisine dirençli Enterococcus faecium, 3 vankomisine dirençli Enterococcus gallinarum suşunun tamamının tigesikline düşük (M‹K ? 1 µg/ml) konsantrasyonlarda duyarlı olduğu bulunmuştur.

Son yıllarda literatürde anti-CD20 antikoru (rituksimab) tedavisi sonrası gelişen ciddi viral, mikobakteriyel ve fungal infeksiyonlar bildirilmektedir. ?imdiye kadar rituksimab ilişkili panoftalmit bildirilmemiş olup, CHOP-R tedavisi alan lenfomalı bir olguda ölümle sonlanan panoftalmit tablosu nedeni ile konuya dikkat çekilmesi ve rituksimab tedavileri ile infeksiyon ilişkisinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır.

Rotaviruslar, tüm dünyada 5 yaş altı çocuklarda görülen ishallerin, özellikle ağır gastroenteritin en önde gelen etkenidir. Rotaviruslar, her yıl 2 milyondan fazla hastane yatışına ve yaklaşık 600 bin ölüme sebep olmaktadır. Morbidite ve mortaliteye yol açmasının yanında, önemli bir ekonomik yüke de neden olmaktadır. Rotavirus ishalinin önlenmesinde tek yöntem rotavirus aşılamasıdır. ‹lk reassortant rotavirus aşısı, tetravalan maymun-insan reassortant rotavirus aşısı (RRTV, Rota-shield) ABD’de 1998’de ruhsat almıştır. Ancak, aşı ile invajinasyon arasında ilişki olduğu gerekçesiyle kısa bir süre içinde kullanımdan kaldırılmıştır. Sonraki yıllarda, iki yeni rotavirus aşısının [monovalan human rotavirus aşısı (HRV, Rotarix) ve pentavalan human-bovine reassortant rotavirus aşısı (PRV, RotaTeq)] etkinliği ve güvenirliliği yaklaşık 130,000 bebekte yapılan geniş çalışmalarla değerlendirilmiştir. Bu çalışmaların sonuçları, her iki yeni rotavirus aşısının, ishale, özellikle ciddi ishale karşı etkin ve güvenli bir korunma sağladığını göstermiştir. Rotavirus aşılarının, rotavirus olgularını (% 74), ağır olguları (% 98) ve hastane yatışlarını (% 96) azaltması beklenmektedir. Rotavirus aşıları ile invaginasyon riskinin artmadığı, gerek ruhsat öncesi çalışmalar, gerekse ruhsat aldıktan sonra yapılan surveyans çalışmaları ile gösterilmiştir. Günümüzde, bu iki yeni rotavirus aşısı ülkemizin de dahil olduğu 90’dan fazla ülkede lisans alarak kullanıma girmiştir. ABD yanında Venezüella, Brezilya, Panama, Meksika ve Avusturya gibi ülkelerde rutin aşı takvimine dahil edilmiştir. Dünya Sağlık Örgütü, rotavirus aşısının yapıldığı ülkelerde etkin ve güvenilir olduğunu rapor etmektedir. Aşı oral yolla 2 ve 4. ayda olmak üzere 2 dozda (HRV için) veya 2, 4 ve 6. ayda olmak üzere 3 dozda (PRV için) uygulanır. ‹lk doz bebek 6-12 haftalık iken uygulanmalı ve aşılamaya 12-14 haftadan sonra başlanılmamalıdır ve aşılama 24. haftadan (HRV için) veya 32. haftadan önce (HRV için) tamamlanmalıdır.

Anahtar sözcükler: çocuk, reassortant virus, rotavirus, rotavirus aşıları