Bu çalışmada, olası veya şüpheli invazif aspergilloz (İA)’lu hastalarda galaktomannan (GM) antijen testinin hastanemizdeki sonuçlarının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Hastanemiz Hematoloji-Onkoloji kliniklerinde takip edilen nötropenik ateşli hastaların serum örneğinde GM antijeni ELİSA yöntemi ile incelenmiş ve sonuçlar retrospektif olarak değerlendirilmiştir. EORTC/MSG tanım kriterlerine göre hastalar; kanıtlanmış, olası ve şüpheli invazif fungal infeksiyonu (İFİ) olanlar şeklinde gruplandırılmıştır.
Toplam 48 nötropenik ateşli hastadan alınan 181 serum örneğindeki GM antijeni sonuçları değerlendirilmiştir. Ardışık alınan 169 serum örneğinin 31’inde (% 18.3) GM pozitif saptanmıştır. Tek serum örneği çalışan 12 hastada ise GM negatif bulunmuştur. Olgular içerisinde kanıtlanmış İFİ olgusu saptanmamıştır. Şüpheli akciğer lezyonu olan 12 hastanın 10’unda aynı zamanda GM pozitifliği saptanmış ve olası İFİ, diğer iki hastada ise GM negatif saptanmış ve şüpheli İFİ olgusu olarak kabul edilmiştir.
GM testi ile daha sağlıklı sonuçlar elde edebilmek için olguların İA açısından histopatolojik ve kültür ile kanıtlanmasının sağlanması ve yalancı pozitifliklere neden olacak etkenlerin gözönünde tutulması gerektiği kanısına varılmıştır.

Elif AKTAŞ, H. Agah TERZİ, Canan KÜLAH, Füsun CÖMERT
Karaelmas Üniversitesi Tıp Fakültesi, Tıbbi Mikrobiyoloji Anabilim Dalı, ZONGULDAK

Kandidemi, kan dolaşımı ile ilişkili infeksiyonlar arasında en yüksek mortaliteye neden olanlardan biridir. Bu çalışmada kan kültürlerinde üreyen Candida türlerinin retrospektif olarak incelenmesi amaçlanmıştır.
Ocak 2003-Aralık 2009 tarihleri arasında laboratuvarımızda otomatize kan kültür sisteminde üreyen Candida suşlarının identifikasyonu klasik yöntemlerle ve bazı kökenlerde ticari kit ile yapılmıştır.
Toplam 24709 kan kültürünün 71 hastaya ait 119 (% 0.48) örneğinde Candida türleri üremiştir. Olguların birinde aynı anda iki Candida türü, ikisinde farklı zamanlarda iki farklı Candida türü izole edilmiştir. İzole edilen 74 suşun 36’sı (% 49) Candida albicans, 17’si (% 23) C.parapsilosis, 10’u (% 14) C.tropicalis, dokuzu (% 12) C.glabrata, biri C.guillermondii ve biri C.krusei’dir.

Günümüzde antibiyotiklerin tüketimindeki artış direnç gelişimini artırmakta ve tedavide sorunlara neden olmaktadır. Antibiyotiklere direnç gelişmesindeki önemli mekanizmalardan biri, bakterilerde genişlemiş spektrumlu beta-laktamaz (GSBL) üretimidir ve Gram negatif bakteriler arasında giderek artış gözlenmiştir. Çalışmamızda, çeşitli klinik örneklerden izole edilen Escherichia coli suşlarında GSBL pozitiflik oranlarının saptanması ve GSBL pozitif E.coli suşlarında tigesiklin duyarlılığının belirlenmesi amaçlanmıştır.
Çalışmamız 1 Ocak-31Aralık 2008 tarihleri arasında yapılmıştır. GSBL oluşturma çift disk sinerji yöntemiyle, antibiyotik duyarlılıkları CLSI önerileri esas alınarak çalışılmıştır. GSBL pozitif 100 E.coli suşunda tigesiklin duyarlılığı E-test ile MİK düzeyinde de çalışılmıştır.
Bir yıllık sürede izole edilen E.coli sayısı 2396’dır. Bu izolatların 1625 (% 68)’i poliklinik hastalarından, 771 (% 32)’i klinikte yatan hastalardan izole edilmiştir. Tüm suşlarda GSBL ortalaması % 17.1, poliklinik hastalarında % 12, klinikte yatan hastalarda ise % 27.8’dir. GSBL pozitif E.coli suşlarının en dirençli olduğu antibiyotik siprofloksasin (% 82) iken, imipenem, meropenem ve tigesikline direnç saptanmamıştır. Tigesiklinin MİK50 değeri 0.5 µg/ml, MİK90 değeri 1 µg/ml olarak saptanmıştır.
Sonuç olarak, GSBL pozitif E.coli suşlarında tedavide kullanılan antibiyotiklere direnç oranının, GSBL negatif suşlara oranla, anlamlı oranda yüksek olduğu, tigesiklinin dirençli bakterilerin tedavisinde bir alternatif olabileceği görüşüne varılmıştır.

Günümüzde antibiyotiklerin tüketimindeki artış direnç gelişimini artırmakta ve tedavide sorunlara neden olmaktadır. Antibiyotiklere direnç gelişmesindeki önemli mekanizmalardan biri, bakterilerde genişlemiş spektrumlu beta-laktamaz (GSBL) üretimidir ve Gram negatif bakteriler arasında giderek artış gözlenmiştir. Çalışmamızda, çeşitli klinik örneklerden izole edilen Escherichia coli suşlarında GSBL pozitiflik oranlarının saptanması ve GSBL pozitif E.coli suşlarında tigesiklin duyarlılığının belirlenmesi amaçlanmıştır.
Çalışmamız 1 Ocak-31Aralık 2008 tarihleri arasında yapılmıştır. GSBL oluşturma çift disk sinerji yöntemiyle, antibiyotik duyarlılıkları CLSI önerileri esas alınarak çalışılmıştır. GSBL pozitif 100 E.coli suşunda tigesiklin duyarlılığı E-test ile MİK düzeyinde de çalışılmıştır.
Bir yıllık sürede izole edilen E.coli sayısı 2396’dır. Bu izolatların 1625 (% 68)’i poliklinik hastalarından, 771 (% 32)’i klinikte yatan hastalardan izole edilmiştir. Tüm suşlarda GSBL ortalaması % 17.1, poliklinik hastalarında % 12, klinikte yatan hastalarda ise % 27.8’dir. GSBL pozitif E.coli suşlarının en dirençli olduğu antibiyotik siprofloksasin (% 82) iken, imipenem, meropenem ve tigesikline direnç saptanmamıştır. Tigesiklinin MİK50 değeri 0.5 µg/ml, MİK90 değeri 1 µg/ml olarak saptanmıştır.
Sonuç olarak, GSBL pozitif E.coli suşlarında tedavide kullanılan antibiyotiklere direnç oranının, GSBL negatif suşlara oranla, anlamlı oranda yüksek olduğu, tigesiklinin dirençli bakterilerin tedavisinde bir alternatif olabileceği görüşüne varılmıştır.

Bu çalışmada 2007 Şubat-2010 Mayıs tarihleri arasında laboratuarımızda izole edilen 130 Acinetobacter baumannii suşunun örneklere, gönderildikleri kliniklere göre dağılımı ve antibiyotik duyarlılıklarının in-vitro belirlenmesi amaçlanmıştır.
Suşlardan % 30’u balgam, % 29’u yara sürüntüsü, % 25’i kandan, kalan % 16’sı çeşitli klinik örneklerden izole edilmiş, VİTEK 2 (bioMerieux, Fransa) yöntemiyle tanımlanmış ve CLSI standartlarına uygun olarak antibiyotik duyarlılıkları saptanmıştır.
İzole edilen suşların % 100’ü seftriaksona, % 92’si seftazidime, % 91’i levofloksasine, % 85’i gentamisine, % 85’i trimetoprim-sulfametoksazole, % 81’i amikasine ve % 72’si imipeneme dirençli bulunmuştur.
Sonuç olarak, A.baumannii suşlarına en etkili antibiyotik % 28 etkinlikle imipenem olarak bulunsa da % 72 direnç oranı oldukça yüksektir.

Son dönem böbrek yetmezliğinin en önemli ve başarılı tedavisi olan renal transplantasyon sonrasında başta üriner sistemde olmak üzere infeksiyonlar önemli sıklıkta görülmektedirler. Fakültemizde renal transplantasyon yapılmış hastalardaki üriner sistem infeksiyonu sıklığı, etkenleri ve risk faktörlerinin tespit edilmesi amaçlanmıştır.
Çalışmada 63 hasta bir yıllık prospektif takibe alınmıştır. Risk faktörlerinin değerlendirilmesi amacıyla kronik böbrek yetmezliği etiyolojileri, preoperatif diyalize girme süreleri, operasyon süreleri, canlı veya kadavradan nakil yapılması, dren ve kateterle takip süreleri, aldıkları immün baskılayıcılar, hastanede yatış süreleri ve sayıları gibi değişkenler takip edilerek hastalarda görülen üriner sistem infeksiyonlarıyla ilişkileri değerlendirilmiştir.
Oniki hastada toplam 24 infeksiyon atağı görülmüş, en sık izole edilen mikroorganizmalar Escherichia coli ve Klebsiella pneumoniae olarak belirlenmiştir. İnfeksiyonların en sık görüldüğü zaman aralığı transplantasyon sonrası ilk 120 gün olarak tespit edilmiştir. İncelenen değişkenler arasında nakil sonrası taburcu edildikten sonraki hastaneye yatış sayılarının, infeksiyon atağı geçiren hastalarda, infeksiyon atağı geçirmeyenlere göre istatistiksel olarak anlamlı olmasa da (p=0.052) belirgin derecede fazla olduğu görülmüştür. Bunun dışındaki değişkenler açısından belirgin farklılık saptanmamıştır.
Renal transplantasyon yapılan hastaların takibinde ilk bir yıl, özellikle ilk 120 gün içinde üriner sistem infeksiyonları açısından dikkatli olunmalıdır. Çeşitli nedenlerle hastaneye yatırılan nakil hastaları, özellikle de transplantasyon sonrası üriner sistem infeksiyonu geçirme öyküsü var ise, üriner infeksiyon gelişimi açısından mutlaka değerlendirilmelidirler.

Ureaplasma urealyticum ve Mycoplasma hominis ürogenital sistemin farklı bölgelerinde kolonizasyon ve infeksiyonla ilişkili olarak gösterilmiştir. Bu çalışmada üretrit ön tanısı ile laboratuvarımıza gönderilen hastalarda bu organizmaların üretilmesi, identifikasyonu ve çeşitli antibiyotiklere karşı duyarlılık oranlarının belirlenmesi amaçlanmıştır. Temmuz 2009-Temmuz 2010 tarihleri arasında hastanemizin üroloji polikliniklerinden laboratuvarımıza gönderilen 134 erkek hastanın üretral sürüntü örnekleri değerlendirmeye alınmıştır. U.urealyticum ve M.hominis’in identifikasyonu ve azitromisin, roksi-tromisin, minosiklin, doksisiklin, ofloksasin ve norfloksasin duyarlılıklarının tespiti için ticari bir kit (MycoView, Zeakon Diagnostics, Fransa) kullanılmıştır. Toplam 134 hastanın 30’unda (% 22) yalnız U.urealyticum, 2’sinde yalnız M.hominis ve 13’ünde (% 10) her iki mikroorganizma birlikte üretilmiş olup, toplam 45 (% 34) pozitif sonuç elde edilmiştir. Azitromisin ve roksitromisine 11 (% 24), ofloksasine 3 (% 7), norfloksasine 10 (% 22) örnekte direnç saptanmış, minosiklin ve doksisikline direnç belirlenmemiştir. Çalışmamızda U.urealyticum ve M.hominis’in üretrit olgularında önemli bir oranda tespit edilebildiği ve bu organizmaların antibiyotik duyarlılıklarının tespitinin hem tedavi hem de epidemiyolojik açıdan önemli olduğu sonucuna varılmıştır.

Hafnia alvei, Enterobacteriaceae ailesinden Gram negatif bir çomaktır. Mikroorganizma lağım sularında, toprakta, insan kalın bağırsağında bulunur ve insanlarda orofarinkste kolonize olabilir. Bu bakteri 1991 yılında enterik patojen olarak tanımlanmıştır. Daha sonra H.alvei’nin neden olduğu enterokolit olguları, sıklıkla İspanya’da olmak üzere dünya genelinde bildirilmiştir. Bu çalışmada, H.alvei’nin neden olduğu akut gastroenteritli bir olgu sunulmuştur. Kanımızca bu olgu, Türkiye’den bildirilen ilk olgudur.

Sphingomonas paucimobilis, bağışıklık sistemi baskılanmış konaklarda nadiren infeksiyon nedeni olan, sarı pigment oluşturan, aerobik, non-fermentatif, Gram negatif bir bakteridir. Nadiren hastane infeksiyonlarına neden olan bu bakterinin toprakta ve suda yaşadığı gözlenmiştir. Bu makalede S.paucimobilis’e bağlı bir cerrahi alan infeksiyonu olgusu sunulmuştur.