İnsan kalbinde A- tipi natriüretik peptid (ANP) atriyal miyositler tarafından yapılırken B-tipi natriüretik peptid (BNP) ve onun N terminal parçası (NT-proBNP) esas olarak ventriküler miyokarda yapılır ve ventriküler doluş basınçlarındaki değişikliklere yanıt olarak salınır. ANP ve BNP gibi natriüretik kardiyak peptidler su ve sodyum dengesinin düzenlenmesi, intravasküler volüm ve kan basıncının kontrolünde işlev görürler. Natriüretik peptidler kalp yetersizliği tanısı, prognozunun belirlenmesi ve tıbbi tedavisinin etkinliğinin kontrolü gibi durumlarda biyolojik belirteç olarak kullanılmaktadır.

Handan BİRBİÇER *, Davud YAPICI *, Ahmet ÇAMSARI **, Nurcan DORUK ***, Şebnem ATICI ***, Egemen BİLGİN ***, Ali Aydın ALTUNKAN ***, Pelin DELİAĞA ****, Uğur ORAL *****

Bu çalışmada esmolol’ün, genel anestezi altındaki hastalarda, P dalga dispersiyonu (PDD) ve hemodinamik yanıtlar üzerine etkisinin araştırılması amaçlandı.

Çalışmaya ASA I-II grubu altmış hasta alındı. Hastalar randomize, GrupE (n=30) esmolol ve Grup P (n=30) plasebo olmak üzere iki gruba ayrıldı. Grup E’ye İndüksiyon öncesi 10 mL içine 100 mg, iki dk. içinde Esmolol, Grup P’ye 10 mL, % 0,9 NaCl iki dk.’da uygulandı. Her iki gruba 5-7 mg kg-1 tiyopental sodyum, 0,1 mg kg-1 vekuronyum bromür uygulanması ile anestezi indüksiyonu sağlandı. Bütün hastalara on iki derivasyonlu EKG 50 mm sn-1 hızında; ilaç uygulaması öncesi, indüksiyonun 3. dk.’sı ve entübasyonun 5. dk.’sında çekildi. Kalp atım hızı, sistolik, diyastolik ve ortalama arter kan basınçları indüksiyonun 1.  3. ve entübasyonun 1. 3. ve 5. dk.’larında kaydedildi. EKG’nin tüm derivasyonlarında P-dalga süresi ölçüldü. Maksimum ve minimum P-dalga süresi arasındaki fark PDD olarak tanımlandı. Ölçümler gruplardan habersiz kardiyolog tarafından değerlendirildi. İstatistiksel analiz için “Chi-square, repeated measurement ve Independent-t” testi kullanıldı, p<0.05 değeri anlamlı olarak kabul edildi.

Grupların demografik verileri benzerdi. Gruplar arası kalp atım hızları ve ortalama arter kan basınçları karşılaştırıldığında yalnızca entübasyon sonrası 3. dk.’daki ortalama arter kan basıncının Grup E’de istatiksel olarak anlamlı farklılık gösterdiği tespit edildi. Gruplar arası P-dalga dispersiyonu süresi karşılaştırıldığında ise özellikle 5. dk.’da ölçülen süre Grup E’ de Grup P’ye göre istatistiksel olarak anlamlı derecede azalmıştı (p<0.001).

Sonuç olarak, esmolol’ün P-dalga dispersiyon süresini kısaltarak entübasyon sırasında oluşabilecek atriyal fibrilasyon riskini azaltabileceğini düşünmekteyiz.

Gökçen ORHAN *, Türkan ÇORUH **, Nihan YAPICI **, Ayliz VELİOĞLU ÖĞÜNÇ ***, Murat SARGIN *, Hüseyin KUPLAY *, Zuhal AYKAÇ **, Serap AYKUT AKA *

Koroner arter baypas cerrahisi (KABC) sırasında kardiyopulmoner baypas kullanımı sistemik enflamasyona neden olmaktadır. İskemik süreç sonrası miyokardın reperfüzyonu, miyokard fonksiyonlarının baskılanmasıyla sonuçlanır. Bu fenomene iskemi-reperfüzyon hasarı adı verilir. Pentoksifilin (PTK) invitro olarak nötrofil aktivasyonu, adezyon, kemotaksi ve oksidan salınımını engeller.

Çalışmanın amacı PTK’nın, KABC sırasında miyokardiyal reperfüzyon hasarı üzerinde sınırlayıcı etkisi olup olmadığını ve PTK’nın koruyucu etkisinin nötrofilik enflamasyonla ilişkisini araştırmaktır.

Elektif KABC ameliyatı planlanan yirmi dokuz hasta çalışmaya alındı. On beş hastaya preoperatif üç gün oral 400 mg PTK ve anestezi indüksiyonunu sonrası 300 mg IV PTK infüzyonu verildi (Grup PTK). PTK verilmeyen on dört hasta kontrol grubunu oluşturdu (Grup K).

Reperfüzyon sonrası koroner sinüs kanından alınan tiyobarbitürik asit reaktif substans (TBARS) ve koroner sinus laktat değerleri her iki grup arasında anlamlı olarak farklı, PTK grubunda anlamlı olarak daha düşüktü.

PTK, KABC sürecinde oluşan iskemi reperfüzyon hasarında koruyucu etkilidir. Akut koroner sendromda ve düşük kardiyak debili hastalarda klinik yarar sağlayabilir.

Anahtar kelimeler: enflamasyon, reperfüzyon hasarı, pentoksifilin

Öznur ŞEN **, Kadir İDİN **, Meltem TOKLU *, Jalan ŞERBETÇİGİL *, Ali DİRİK *, Gökhan GEDİKLİ *, Mehmet TOPTAŞ *, Gülşen BİCAN ***

Amaç: Timpanomasteidektomi ameliyatı sırasında, kontrollü hipotansiyon uygulamasında deksmedetomidin, propofol ve esmololün, cerrahi alan kalitesi, inhalasyon ajan gereksinimi ve komplikasyonlarının karşılaştırılması amaçlandı.

Gereç ve Yöntem: Olgular 1 µg kg-1 remifentanil, 2 mg kg-1 propofol, 0,6 mg kg-1 rokuronyum ile anestezi indüksiyonundan sonra üç gruba ayrıldı. Tüm olgulara 0,25 µg kg-1 remifentanil infüzyonu devam ettirildi. Deksmedetomidin grubuna (Grup D), 1 µg kg-1 yükleme dozundan sonra 0,5 µg kg-1 saat-1 deksmedetomidin, propofol grubuna (Grup P), 6 mg kg-1 saat-1 propofol, esmolol grubuna (Grup E), 500 µg kg-1 yükleme dozundan sonra 200 µg kg-1 saat-1 esmolol infüzyonuna başlandı. Anestezi idamesine, % 40 oksijen içeren oksijen-hava karışımı ve % 2 sevofluran ile başlandı. İnhalasyon ajan yüzdesi, ortalama arter kan basıncı (OKB), başlangıç değerinin % 20 altında ve 50 mmHg’nin üstünde olacak şekilde ayarlandı.

Bulgular: Gruplar arası kalp atım hızları (KAH) arasında fark bulunmadı (p>0,05). Her üç grupta da kontrollü hipotansiyon ve ekstübasyon sonrası KAH değerleri, indüksiyon öncesi döneme göre anlamlı derecede düşük bulundu (p<0,01), (p<0,05). Deksmedetomidin grubunda kontrollü hipotansiyon dönemi OKB değerleri, propofol ve esmolol grubuna göre istatistiksel olarak yüksek bulundu (p<0,05). İnhalasyon ajan gereksinimi karşılaştırıldığında, deksmedetomidin grubunun sevofluran yüzdesi, propofol ve esmolol grubuna göre yüksek bulundu (p<0,001). Cerrahi alan kalitesinde gruplar arasında fark bulunmadı. Deksmedetomidin grubunda, ekstübasyondan hemen sonra üç olguda bradikardi gelişti.

Sonuç olarak, deksmedetomidin ile kontrollü hipotansiyon gerçekleştirebilmek için, daha yüksek konsantrasyonda inhalasyon ajan gereksiniminin olması ve komplikasyon oranının daha yüksek olması nedeni ile propofol ve esmolol’e bir üstünlüğü olmadığı kanısına vardık.