Amaç: Nütrisyon desteği altındaki yoğun bakım hastalarında, biyokimyasal veriler ve antropometrik ölçümler değerlendirilerek enteral ve kombine enteral-parenteral nütrisyonun etkileri karşılaştırıldı.

Gereç ve Yöntem: Yoğun bakımda ventilatör desteği gereksinimi olan 30 hasta iki gruba ayrıldı. Enteral grubu: Günlük kalori gereksiniminin tamamı enteral nutrisyon ile; Enteral-Parenteral grubu: Günlük kalori gereksiniminin % 50’si enteral, % 50’si parenteral nutrisyon ile karşılandı. Tüm hastalardan, 1., 7. ve 14. günlerde total protein, prealbumin, albumin, globulin, glukoz, BUN, kreatinin, trigliserid, kolesterol, ALT, AST, elektrolit, CRP serum düzeyleri için kan örnekleri alındı, orta kol çevresi (MAC) ve triseps deri kıvrım kalınlığı (TSF) ölçüldü, günlük kalori ve protein alımları, insülin gereksinimleri kaydedildi.

Bulgular: Total protein, globulin ve trigliserid 14. gün düzeyleri grup içi karşılaştırmalarda her iki grupta da 1. gün düzeylerine göre anlamlı derecede yüksek, enteral grupta 14. gün BUN değerleri 1. güne göre ve enteral-parenteral gruba göre anlamlı derecede yüksek, CRP değerleri her iki grupta da anlamlı düşüş gösterdi. Gruplar arası ve grup içi karşılaştırmalarda MAC ve TSF ölçümleri açısından farklılık yoktu.

Sonuç: Günlük kalori ve protein alımları, biyokimyasal veriler ve antropometrik ölçümler karşılaştırıldığında, enteral ve kombine enteral-parenteral nütrisyon alan kritik hastalar arasında anlamlı bir fark olmadığı kanısına varıldı.

Anahtar kelimeler: Nutrisyon, enteral, parenteral, kombine enteral parenteral

Vertebral fraktürler sırt ağrısı, fonksiyonel kısıtlılıklar ve iş gücü kayıplarına bağlı olarak yaşam kalitesini olumsuz etkileyebilir. Bu nedenle vertebral fraktürlerin yaşam kalitesi üzerine etkisi önemli bir klinik durumdur. Çalışmamızda, osteoporoz tedavisi alan hastalarda vertebra kırığı sıklığının ve vertebral kırığın yaşam kalitesi üzerine etkisinin araştırılması amaçlandı. Polikliniğimizde osteoporoz tanısıyla takip ve tedavi edilen 70 hasta çalışmaya alındı. Dual enerji X-ray absorbsiyometri ile kemik mineral yoğunluğu, direkt grafiler ile vertebra kompresyon kırığı varlığı ve Kısa Form-36 (SF-36) ölçeğiyle yaşam kalitesi değerlendirildi. Primer osteoporoz (PO) 37 (% 52.9) ve sekonder osteoporoz (SO) 33 (% 47.1) hastada tespit edildi. PO’lu 7 (% 18.9), SO’lu 6 (% 18,2) hastada vertebra kırığı saptandı. Vertebra fraktürü olan ve olmayan PO’lu hastalar karşılaştırıldığında SF-36 ölçeğinin alt grupları arasında fark bulunmadı. Sonuç olarak, bu çalışmada vertebral fraktürlerin yaşam kalitesi üzerine etkisi saptanmamıştır.

Anahtar kelimeler: Osteoporoz, vertebral fraktür, yaşam kalitesi, Kısa Form-36 (SF-36)

Giriş: Alt konka hipertrofisine bağlı burun tıkanıklığı yakınması olan hastalarda radyofrekans uygulamasının etkinliği araştırıldı. Bu çalışmadaki amacımız, burun tıkanıklığına sahip erişkin hastalarda radyofrekans tedavisi sonrası hastalık spesifik hayat kalitesi sonuçlarını değerlendirmektir.

Gereç ve Yöntem: Bu çalışma İstanbul Haseki Eğitim ve Araştırma Hastanesi Kulak Burun Boğaz Klininde, Ocak 2005 ile Mayıs 2006 tarihleri arasında gerçekleştirildi. Alt konka hipertrofisi nedeni ile burun tıkanıklığı şikayeti olan 45 hastaya (24 erkek, 21 kadın) radyofrekans uygulaması yapıldı. Hastalar 15-59 yaşları arasında olup yaş ortalaması 32,5 di.Bir çok hasta daha önce medikal tedavi almış ve şikayetleri hala devam etmekteydi. Preoperatif ve postop 2. ve 6. aylarda NOSE skalası ile burun tıkanıklığı şikayeti değerlendirildi.

Bulgular: Çalışmaya alınan 45 hastanın, ortalama NOSE skorları post op 2. ayda preoperatif duruma göre istatiksel olarak anlamalı derecede iyileşme gösterdi. Bu iyileşme postop 6. ayda hala devam etmekteydi ve istatiksel olarak anlamlıydı. Hasta memnuniyeti ve hayat kalitesi sonuçları yüksekti. Postop dönemde anlamlı bir kanama epizodu görülmedi.

Sonuç: Alt konka hipertrofisi tedavisinde uygulanan radyofrekans; minimal invaziv, lokal anestezi altında gerçekleştirilebilen, çok düşük komplikasyon oranları olan cerrahi tekniktir. Postop dönemde hastanın sosyal hayatını etkilememesi ve hasta memnuniyetinin yüksek olduğu bir yöntemdir.

Anahtar kelimeler: Radyofrekans, alt konka hipertrofisi, NOSE skalası, burun tıkanıklığı

İlaçların en çok görülen yan etkilerinden biri olan ilaç döküntüleri sıklıkla antibiyotikler, antikonvülsanlar ve non-steroid antiinflamatuvar ilaçlara bağlı olarak gelişir. İlaç döküntüleri ekzantamatöz, ürtikeryal, büllöz ya da püstüler olabilir. Büllöz ilaç döküntüleri çeşitli klinik tablolar ve mekanizmalarla oluşur. Bu döküntüler  fiks ilaç erüpsiyonu, Stevens-Johnson Sendromu, toksik epidermal nekrolizis, ilaca bağlı pemfigus, ilaca bağlı büllöz pemfigoid, ilaca bağlı lineer IgA dermatozu, ilaca bağlı psödoporfirya, akut jeneralize ekzantematöz püstüloz, fototoksik ilaç reaksiyonları, bromoderma, iyoderma ve akral eritemi içerir. Büllöz ilaç döküntüleri hayatı tehdit etmeleri açısından büyük önem taşır. Özellikle Stevens-Johnson Sendromu ve toksik epidermal nekrolizis zamanında müdahale edilmediğinde fatal seyredebilir. Bu nedenle hastalarda tedavi sırasında aniden ortaya çıkan büllöz lezyonlar ciddiye alınmalı ve ilaca bağlı bir reaksiyon olabileceği akılda bulundurulmalıdır.

Anahtar kelimeler: Büllöz lezyonlar; ilaç; yan etki